FUNDACIÓN PATAGONISTA

Fundación Patagonista 2022                         fundapata@yahoo.fr

Agenda 1

Agenda 2

Buenos Aires

Terschelling-Ukkel

Sjoemelage

De Gazet van Patagonië 1

De Gazet van Patagonië 2

De Gazet Van Patagonië 1
De Gazet Van Patagonië 2
Buenos Aires
Terschelling-Ukkel

PatagoniArt

Ukulogisch Museum

Het Patagonisch Liedboek

Boeken

PatagoniArt
Ukulogisch Museum
Inhoudstafel/ Hymne
Boeken
Agenda 2

Schijndel

Schijndel
Sjoemelage

Home

Home

Die Opera

Die Opera
De Hopduvel
De Hopduvel/ De volgende stroof
Agenda 1
Patacoronia EXPO
Patacoronia
De uren van de nachten / Pata-pata-patagonië
De Ukulele Sonnetten van Willam Shakespeare
Vertaling: Dree Peremans Sr.
Waarom, oh waarom, klinkt mijn muziek
zo tergend en somber in d’ oren
waarom, oh waarom, maakt het je ziek
je zegt: ik wil het niet horen

totdat ik mijn klein instrumentje,
vier snaren niet meer of niet minder,
ik kreeg het destijds als presentje
’t gaf nooit ofte nooit geluidshinder,

probeerde toen jij mij kwam zoeken.
Ik zocht en ik vond sentimenten.
Wat zou ik die avond vervloeken

ik vond op mijn vier arme snaren
niet zelden een lied waarmee venten
hun vrouwen met plezier doen paren
II
De klanken van mijn instrumentje
ze maken je dol op je ventje
vier snaren, meer kon ik niet krijgen
en toch lag je zuchtend te hijgen

die avond met mijn ukulele
waarmee ik zo heerlijk kon spelen
zelfs jouw melodie was te horen
ze klonk zoals nimmer tevoren

je lied was een droom voor mijn snaren
gespannen in simp’le akkoorden
zodat het voor altijd verwoordde

wat ik mij al zovele jaren
gedroomd had maar nooit eerder hoorde
’t was alsof de ochtend weer gloorde
I
neen, ik mag niet langer klagen
over vroeger over dagen
dat mijn instrument geen stemmen
kon beroeren of kon temmen

met vier snaren bleef het duren
elke nacht weer vele uren
voor de klank van d’ukulele
oude wonden weer kon helen

zalig konden wonderklanken
die wel eeuwig bleven duren
en door mijn gedachten dwaalden

prikken alsof duizend naalden
boodschappen bleven versturen
hoe kan ik je ooit bedanken
III
joekel, hela!, dacht ik wel eens
toen ik haar volle boezem zag,
ze ging weg en ‘k zei: ‘tot bellens,
wie weet komt er een and’re dag

dat je met vier nieuwe snaren
zoiets als sol en mi do la
iets of iemand kan bedaren
die eerst dacht: ‘komaan, voilà!’

waarom zou je langer wachten
en weet dat het vandaag wel mag
de volle maan scheen en we lachten

joekeleles doen dan denken
dat ik haar volle boezem zag
ach, het zijn zo maar gedachten
IV
De Ukulele Sonnetten van W.S.2